Θεραπεία και Τέχνη

Πολλές φορές με ρωτούν <<Μα καλά, πώς είναι δυνατόν να μιλάς για τόσο δύσκολα θέματα και να τα ανακοινώνεις με καμβάδες και χρώματα?>> και υπονοούν κατά αυτό τον τρόπο πως η δουλειά μου δεν μπορεί να είναι σοβαρή και αποτελεσματική, ακριβώς γιατί την παρουσιάζω παιχνιδιάρικα, ενθουσιώδη, καλλιτεχνικά, με ποίηση, φύση και χρώμα.

Ένιωσα την ανάγκη να πάρω θέση γιατί κι εγώ με τη σειρά μου δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος που συνηθίσαμε να ζούμε τόσο άχρωμες και μουντές καθημερινότητες, ποιος είναι ο λόγος που διαχωρίζουμε το επιστημονικό από το πιο καλλιτεχνικό, λες και δεν είναι αμφότερα ο τρόπος μας να καταλάβουμε την ύπαρξή μας.. ποιος είναι ο λόγος που θεωρείται σοβαρό το σοβαροφανές αλλά εκείνο που είναι αυθεντικό, εμπεριέχει ψυχή και ουσία Αλλά δεν μοιάζει με τα άλλα, απορρίπτεται πιο εύκολα.

Κατανοώ ότι δεν ταιριάζει σε όλους ο τρόπος που εγώ προσεγγίζω την ψυχολογία. Για εμένα είναι η οδός μέσα από την οποία βρίσκει ο καθένας τον εαυτό του. Και μέσα σε αυτό το δρόμο χωράνε εξίσου όλες οι εκφάνσεις του εαυτού μου, και η πιο σοβαρή και στοχαστική και η πιο ενθουσιώδης και παιδική. Άλλωστε, για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, χρειάζεται πρώτα να θυμηθεί εκείνο το παιδί που κάποτε ήταν. Εκείνο το παιδί που δυσκολεύτηκε, φοβήθηκε, επικρίθηκε, καταπιέστηκε για να χωρέσει στα πρότυπα των άλλων. Χρειάζεται να σκύψει στο ύψος του για να το συναντήσει και να ακούσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες που θα του ψιθυρίσει. Κι αν ακούσει προσεκτικά, θα αναγνωρίσει την ανάγκη του να εξερευνήσει και να μάθει για τη ζωή παίζοντας και δημιουργώντας, γεμίζοντας χαρά κι ελπίδα τον μικρόκοσμο και το μακρόκοσμό του.

Δεν είμαι εδώ για να συμβαδίζω με τα στερεότυπα και πιστεύω ακράδαντα ότι κανείς μας δεν είναι. Και ναι, μπορούμε να μιλάμε για τα δύσκολα, τα βαριά, τα ανεξερεύνητα, για τον Πλάτωνα, το Freud, τη μεταφυσική, το ασυνείδητο, για το τραύμα, για το σκοπό της ζωής και ταυτόχρονα να ζωγραφίζουμε ένα καμβά, ή να διπλώνουμε ένα γράμμα, να κολλάμε ένα κολλάζ, να υπογράφουμε ένα ποίημα ή να κουνάμε playmobil, να τεντώνουμε το σώμα, ή να χτυπάμε ένα μαξιλάρι, να κοιτάμε μια συμβολική εικόνα που επιφανειακά να μοιάζει φαιδρή.. κι ίσως αυτή ακριβώς η Σύνθεση να αποβαίνει εν τέλει πολύ θεραπευτική.

Κορωνίδα της Τέχνης κατ’ εμέ και όχημά μου στη δουλειά μου, η Τέχνη του Μαζί, γιατί το να βρεις τον εαυτό σου δεν είναι εγχείρημα για έναν..