Δεν ανήκα πουθενά.

Και για πολύ καιρό πίστευα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα. Ή ίσως το πιο ακριβές είναι ότι ένιωθα πως έπρεπε να ανήκω και στα δύο. Εξίσου.

Στη χώρα που άφησα πίσω και στη χώρα που με υποδέχτηκε.

Σαν να έπρεπε να μοιραστώ τον εαυτό μου, να κρατήσω ζωντανές δύο εκδοχές μου

ταυτόχρονα. Σαν να ήταν ευθύνη μου να προσαρμοστώ, να εξηγήσω τον εαυτό μου σε όσους δεν τον καταλάβαιναν, να γίνω κατανοητή..άρα και αποδεκτή.

Αλλά μέσα μου, δεν το ήθελα. Θύμωνα. Κρυβόμουν. Έφευγα και γυρνούσα ξανά και ξανάφευγα πάλι.

Μέχρι που έμαθα ότι το ανήκειν δεν είναι υποχρέωση. Δεν είναι κάτι που οφείλεις να αποδείξεις. Είναι μια ανάγκη που προυπάρχει ανεκπλήρωτη μεν, εκπληρώνεται δε, όταν ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί κάπου χωρίς να διασπάται.

Είναι μια ευκαιρία να απογυμνωθείς από τις προσδοκίες και τα πρέπει των άλλων που έκανες δικά σου και να γνωρίσεις ποιος είσαι. Να επαναδιαπραγματευτείς το ποιος είσαι, το ποιος θέλεις να είσαι. Και έπειτα, μια ευκαιρία να αναρωτηθείς αν μπορείς να υπάρξεις εκεί που βρίσκεσαι, έτσι όπως είσαι, χωρίς να προδώσεις τον εαυτό σου.

Το θέμα δεν είναι ποτέ το που θα μείνεις τελικά. Το θέμα πάντοτε ήταν το κατά πόσο είσαι αυθεντικός/αυθεντική, είσαι δηλαδή ο εαυτός σου, εκεί που είσαι, όπου κι αν είσαι. Το θέμα ήταν πάντοτε το κατά πόσο αντέχεις να είσαι αληθινός, το κατά πόσο δε φοβάσαι να τσαλακωθείς, να λειάνεις τις αθέμιτες πλευρές σου για να αρέσεις περισσότερο στους άλλους ή για να νιώθεις πως ανήκεις. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε να κερδίσουμε ως άνθρωποι που ‘’μετακινηθήκαμε’’.

Μπορούμε να είμαστε πάντα εκείνοι που ,,μετακινήθηκαν’’ αλλά μπορούμε να είμαστε και εκείνοι που παρέμειναν σταθεροί, πιστοί στον εαυτό τους, κατά τη διάρκεια των μετακινήσεών τους και ως αποτέλεσμα αυτών.

Κι αυτό έχει πολλές αναγνώσεις. Τόσες όσες και οι ανθρώπινες μετακινήσεις. Γεωγραφικές και μη.

Γεωργία Κομζιά, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Συνθετικής Προσέγγισης , 🧩 Ζυρίχη